Recenzje:

"Gdyński koncert był nie tylko muzycznym świętem dla zaproszonych gości, należał także do prowadzonego przez Erę Jazzu od paru ładnych lat cyklu "Christmas", który przywozi polskim widzom jazzowe gwiazdy pod choinkę. I w tym kontekście Freddy Cole znalazł się w dobrym towarzystwie - poprzedzały go takie tuzy jak wokalistki Diana Krall i Dee Bee Bridgewater, gitarzysta Al Di Meola i najwyższej klasy chóry gospelowe.
Pianista przygotował specjalny zestaw piosenek świątecznych, ale i tak z całego jego występu i z osoby muzyka emanowały radość, spokój i miłość, tak kojarzące się z bożonarodzeniową atmosferą.
Ten cud został stworzony przez swing, wyczarowany przez amerykański kwartet. Dzięki muzykom, którzy pamiętają tamtą epokę, przenieśliśmy się na półtorej godziny sześćdziesiąt lat wstecz. Byliśmy w epoce, gdy świat podnosił się po najkrwawszej w dziejach wojnie i znów miał ochotę na zabawę i beztroskę. W repertuarze znalazły się wyłącznie piosenki z tamtych czasów, wszystkie o miłości, słodkie i sentymentalne. Zupełnie niedzisiejsze, ale jakże piękne. Jednym z symboli tych czasów był właśnie Nat King Cole, piekielnie zdolny jazzowy pianista"

Tomasz Rozwadowski / Polska Dziennik Bałtycki

Skład zespołu:

Freddy Cole - piano, vocal
Curtis Boyd - drums
Elias Bailey - bass
Randy Napoleon - guitar

Freddy "King" Cole Quartet

Tradycją ERY JAZZU się świąteczne projekty "Christmas". W ciągu ostatnich lat zaprezentowano m.in. recital Diany Krall, wystąpił gitarzysta Al Di Meola, wielkim echem odbiły się koncerty Detroit Gospel Singers, szczególny charakter miały koncerty New Orleans Joyful Gospel Singers oraz Golden Gospel Singers oraz wieczór ballad jazzowej divy Dee Dee Bridgewater.

Tym razem gwiazdą grudniowego koncertu – mówi Dionizy Piątkowski, szef ERY JAZZU - będzie legendarny Freddy Cole - wokalista, pianista i... młodszy brat Nat King Cole'a oraz wujek Natalie Cole. Ale Freddy Cole jest przede wszystkim jednym z najznamienitszych wokalistów jazzu i autentyczną ikoną amerykańskiego jazzu. "Nie jestem moim bratem – to ja" – takim sloganem nawiązuje do rodzinnej, muzycznej tradycji. Bo to właśnie popularni wokaliści jazzu i muzyki rozrywkowej stanowią "family Cole sound".

Urodził się (15.10.1931) i wychował w rozmiłowanej w muzyce rodzinie, jako najmłodszy z piątki rodzeństwa. Jego trzej braci (Eddie, Ike oraz Nathaniel ) byli także muzykami. Ojciec - pastor Pierwszego Kościoła Baptystów - i jego rodzina cieszyła się uprzywilejowaną pozycją w czarnej społeczności. "Już jako 5 - 6 latek grałem na fortepianie ze słuchu, naśladując matkę, kierowniczkę chóru. A muzyka zawsze była wokół nas. W naszym rodzinnym domu w Chicago bywali dobrzy znajomi rodziców - Duke Ellington, Count Basie czy Lionel Hampton" - wspomina po latach. W wieku 12 lat Freddy zaczął uczęszczać na prywatne lekcje muzyki. Nie ustrzegło to go od wpływów jazzu, który rozbrzmiewał w Chicago na każdym rogu ulicy, a w szkole Cole' a roiło się od przyszłych gwiazd jazzu (jak Ray Nance, Eddie South czy Milt Histon). Pierwsze zawodowe ostrogi zdobywał grywając - wraz z bratem Natem -w zespołach Dizzy'ego Gillespiego i Sonny'ego Greera. Jednak największe wrażenie wywarł na nim śpiewak Billy Eckstine, który młodego pianistę i wokalistę wprowadził na estrady chicagowskich klubów. Jako osiemnastolatek odbył pierwsze trasy koncertowe, by wrócić do przerwanej, muzycznej edukacji w Roosevelt Institute of Chicago. W 1951 roku przeniósł się do Nowego Jorku i kontynuował naukę w słynnej Julliard School Of Music. To wtedy najmocniej ulegał wpływom swoich mistrzów: Oscara Petersona, Johna Lewisa oraz Teddy'ego Wilsona .Po dyplomie w New England Conservatory of Music wrócił na trasę koncertową z zespołem Earl Bostica, Johnny'ego Colesa i Benny Golsona. Już wtedy zwrócono uwagę na charyzmatycznego wokalistę i zdolnego pianistę. Coraz częściej ferowano entuzjastyczne opinie i zwracano uwagę, że starszy brat Nat "King" Cole'a bardzo ulega stylistyce i urokowi muzyki Freddy'ego. Komercyjny sukces i estradowa kariera Nat "King" Cole'a w pewnym stopniu skierowała muzykę Freddy'ego w jazzowe rejony. Jego pierwszy wielki przebój "Whispering Grass" stał się wydarzeniem równie sensacyjnym, jak "Nature Boy" starszego brata. Zdolny pianista nieoczekiwanie znalazł się w kręgu najważniejszych ówczesnego jazzu ; koncertował wraz z Kennym Burrellem, Al. Hilbblerem, Shirley Bassey, Lesterem Young'em a nawet Johnym Coltrane'm. Sporym wydarzeniem komercyjnym był także singiel "The Joke's On Me", który okrzyknięto jednym z najważniejszych nagrań nowoczesnego soul-jazzu lat 50-tych. Nieoczekiwanie ton tej muzyce zaczęli nadawać w Ameryce dwaj pianiści - wokaliści: Freddy i Nat Cole.

Gdyby nie oszałamiający sukces Nata Cole'a w roli piosenkarza, niewykluczone, że obaj znaleźliby się w gronie mentorów nowego kierunku. Również ze względów pozamuzycznych, ponieważ be - bop narodził się m.in z poczucia dumy czarnych muzyków (a tej Cole' om nie brakowało) i przyczynił się do wzrostu ich znaczenia w amerykańskim społeczeństwie. Ale równie skutecznie do tego procesu przyczynili się swoimi karierami.