Recenzje:

"Długa owacja i taneczne bisy zakończyły występ Ala Di Meoli w Sali Kongresowej... Były więc owacja i bisy, a publiczność w pogodny, wręcz taneczny nastrój wprawiło zagrane na dobranoc tango Astora Piazzoli."

ŻYCIE WARSZAWY / Adam Ciesielski

Skład zespołu:

Al Di Meola - guitars
Mario Parmisano - keyboards
Tony Escapa - drums
Gumbi Ortiz - percussion
Mike Pope - bass

Al Di Meola Project

Al Di Meola jest częstym gościem ERY JAZZU - rekomenduję kolejną wizytę artysty Dionizy Piątkowski, dyrektor Ery Jazzu - ale za każdym razem prezentuje inne oblicze swojej muzyki. Jest twórcą niezwykle kreatywnym i pokornym, chętnym do realizacji ciekawych, muzycznych pomysłów. To właśnie w ramach ERY JAZZU zrealizował specjalne i niepowtarzalne koncerty "Meola Plays Piazzolla" z argentyńskim bandoeonistą Dino Saluzzim oraz "The Grande Passion" z Orkiestraą Kameralną "Amadeus" Agnieszki Duczmal. Koncert "Christmas Night" gitarzysta przygotował także specjalnie dla ERY JAZZU. Tym razem Meola powraca brzmieniem i pomysłami zrealizowanymi na najnowszej płycie "Consequence of Chaos". Do nagrania tego studyjnego albumu zaprosił muzyków, z którym już wcześniej pracował, i z którymi odnosił wielkie, spektakularne sukcesy. Nie bez znaczenie jest zatem fakt, iż muzyków Meoli wsparli także Chick Corea, Steve Gadd, John Pattitucci, Barry Miles.

Al Di Meola objawił się w jazz-rockowych latach siedemdziesiątych; rozkochany w folkowych rytmach amerykańskiego Południa właśnie wtedy odkrył swój jazz: ten zawieszony między pogodnymi rytmami fusion, ortodoksją synkopy oraz "blue note" a latynoskim tangiem, sambą i folklorem flamenco. Takie pojmowanie muzyki stało się dla gitarzysty źródłem spektakularnego sukcesu, ludycznej wręcz popularności, zachwytu krytyki i aplauzu słuchaczy.

Rosnące zainteresowanie jazzem skłoniło go do podjęcia nauki w Berklee School of Music, współpracy z zespołem fusion Barry'ego Milesa, oraz nagrań i koncertów z "Return To Forever " Chicka Corei. Dopiero w 1976 r. zdecydował się na karierę solową; zrealizował (przeważnie jazz-rockowe) albumy dla prestiżowej Columbii. W latach 1982 i 1983 nagrał dwie płyty ze słynnym akustycznym triem gitarowym (wraz z Johnem McLaughlinem i Paco de Lucia).

W 1985 roku powstał legendarny Al Di Meola Project, najsłynniejsza "warsztatowa" formacją gitarzysty. Nagrania z Chickiem Coreą ("Return To Forever", "No Mystery", "Romantic Warrior"), wieloletnia współpraca z Johnem McLaughlinem i Paco De Lucia ("Friday Night In San Francisco", "Passion, Grace And Fire"), nagrania z Larrym Coryellem i Birellim Lagrene ( "Super Guitar Trio"), eksperymenty z rockmanami: Philem Collinsem i Billem Brufordem, a nade wszystko poszukiwanie "własnej" stylistyki umiejscawiały muzykę Al Di Meoli w miejscu, z którego łatwo wskoczyć w komercyjny obieg nagród i list przebojów. Z drugiej strony twórczość Al Di Meoli nigdy nie poddawała się takim uproszczeniom. Kilkanaście autorskich albumów zyskało rekomendujące recenzje, prestiżowe nagrody i wielomilionowe nakłady. Bestsellerowe albumy ("Elegant Gypsy", "Friday Night In San Francisco") potwierdzały jedynie zachwyt i uwielbienie dla gitarowej stylistyki Al Di Meoli.

W jego muzyce miesza się delikatne, klasyczne brzmienie gitary akustycznej z futurystycznymi brzmieniami syntezatorów i etnicznymi brzmieniami instrumentów perkusyjnych . Di Meola należy do najciekawszych współczesnych gitarzystów jazzowych, wyróżniającym się otwartością na inne obszary muzyki; zainspirowany jazzem, etniczną world - music, latynoskim rytmem i melodią. Zaskoczył muzyczny świat albumami "Heart Of The Immigrants", "World Sinfonia" oraz " Di Meola Plays Piazzolla". Projekty te stały się dla gitarzysty syntezą muzycznych inspiracji; subtelną folkloryzującą, jazzową suitą. Muzyką emocji i nastroju. Improwizacją jazzu i melodyjnego rytmem tango.