Recenzje:

"Brawurowo wykonana kompozycja "Joy Ryder" i owacje na stojąco zakończyły występ kwartetu Wayne'a Shortera. Koncert w wypełnionej po brzegi Filharmonii Narodowej był jednym z najlepszych, jakie odbyły się w Polsce w ostatnich trzydziestu latach."

RZECZPOSPOLITA / Marek Dusza

Skład zespołu:

Wayne Shorter - saxophones
Danilo Perez - piano
John Patitucci - double bass
Brian Blade - drums

Wayne Shorter Quartet

Wayne Shorter to najwybitniejszy saksofonista i kompozytor nowoczesnego jazzu a jego słynny kwartet uważany jest powszechnie za najważniejszy zespół dzisiejszego jazzu.

Karierę rozpoczął w latach 50-ych w zespołach pianisty Horace'a Silvera i trębacza Maynarda Fergussona. Na jazzowej scenie zaistniał w legendarnej grupie Jazz Messengers Arta Blakeya, skąd " przechwycił" zdolnego muzyka Miles Davis. W kwintecie Milesa grał wspólnie z Herbiem Hancock'em, Tonym Williamsem i Ronem Carterem. Od 1970 roku Wayne Shorter jest liderem bodaj najpopularniejszej formacji jazzu elektrycznego - grupy Weather Report. W tym samym czasie nagrywa i koncertuje z Herbiem Hancock'em ( grupa VSOP), Carlosem Santaną. Shorter grał najpierw na klarnecie, jednak jako nastolatek przerzucił się na saksofon tenorowy. W połowie lat 50. studiował muzykę na uniwersytecie w Nowym Jorku, zanim został powołany do wojska. Jako student grał z różnymi zespołami, m.in. u Horace'a Silvera, a po wyjściu z wojska związał się z zespołami Johna Coltrane'a. Przez krótki okres pracował też z Maynardem Fergusonem, gdzie poznał Joe Zawinula. W 1959 r. został muzykiem grupy Jazz Messengers Arta Blakeya i pozostał w niej do 1963 r. Rok później przyłączył się do Milesa Davisa, z którym koncertował i nagrywał do 1970 r. Pod koniec tego roku ,razem z Zawinulem, założył Weather Report -,jedną z najważniejszych formacji fusion - jazzu.

W czasie pracy z A. Blakeyem i M. Davisem Wayne Shorter dużo pisał, a jego kompozycje stworzyły wcześniej podstawę kilku eksperymentalnych sesji płytowych dla wytwórni Blue Note. Shorter komponował dla nowego zespołu, a także dla siebie i grupy V.S.O.P., z którą współpracował w połowie i pod koniec lat 70. Najpopularniejszymi jego kompozycjami są m.in. Virgo, Speak No Evil, Wild Flower ,E.S.P., Dolores, Footprints, Prince Of Darkness, Nefertiti, Orange Lady. W połowie lat 80. prowadził własny zespół, nagrywał i koncertował też z innymi muzykami, ograniczając w ten sposób swoje zaangażowanie w Weather Report. Z czasem stał się jednym z czołowych przedstawicieli hard bopu. Jego ognista, ostra i dramatyczna gra znakomicie pasowała do agresywnego charakteru grupy Blakeya. Współpraca z Davisem wydobyła z Shortera drugą, bardziej wrażliwą, stronę jego muzycznej osobowości. To inne podejście było widoczne już na Wayning Moments, jednak w pełni uwidoczniło się dopiero u Davisa. Na płycie Davisa Bitches Brew Shorter grał także na saksofonie sopranowym; dwa tygodnie później wykorzystał go na własnym albumie Super Nova, na którym zagrał z osobliwym entuzjazmem.

Lata spędzone z Zawinulem jeszcze bardziej poszerzyły wachlarz jego zainteresowań, podkreślając uznanie dla wolnych form i uwalniając jego fascynację muzycznymi osobliwościami. Zespół Weather Report położył podwaliny pod rozwój muzyki fusion, jednak coś co grupę rzeczywiście wyróżniało, to sposób w jaki pozwalała zachować obu indywidualnościom ich silne muzyczne osobowości. W późniejszym okresie, kiedy zespół nabrał brzmienia podobnego do innych grup grających fusion, Shorter realizował się w formacjach, które zakładał poza Weather Report.

Shorter skomponował jedne z najlepszych nagrań zespołu Blakeya z okresu, kiedy był jego członkiem; był także autorem wielu udanych utworów Davisa w drugiej połowie lat 60. Shorter wywarł ogromny wpływ na wykonawców hard bop i fusion. Wielu z nich zyskało ,co w jazzie niezwykle rzadkie , status idola: Chick Corea, George Benson, Wayne Shorter, Al Di Meola, Herbie Hancock, Joe Zawinul. Po latach muzycy ci powrócili do modern-jazzu, w nim właśnie szukając twórczej i artystycznej satysfakcji.