Recenzje:

Choć jazz w klimatach fusion i jazzrock, święciły tryumfy popularności przed dwoma dekadami, to wczorajszy koncert w Sali Kongresowej z udziałem niekwestionowanych gwiazd pokazał, że ta muzyka ma się świetnie. Na finał zagrał kwartet, w składzie którego błyszczały gwiazdy, mogące być samoistnymi ozdobami niejednego festiwalu o światowym formacie... pokazali jak płynna jest granica między jazzem i rockiem.

GAZETA WYBORCZA / Piotr Iwicki

Skład zespołu:

Billy Cobham - drums
John Abercrombie - guitars
Didier Lockwood - violin
Mats Vinding - bass

Billy Cobham / John Abercrombie / Didier Lockwood

Festiwalowa edycja ERY JAZZU to FUSION & SMOOTH FESTIVAL prezentująca najwybitniejszych artystów fusion oraz modnego smooth jazzu. Galę w Sali Kongresowej (18.04) uświetni m.in. Billy Cobham, John Abercrombie, Didier Lockwood, Mats Vinding...

Perkusista Billy Cobham zaczął grać na perkusji w Nowym Jorku, gdzie jako mało dziecko przeprowadził się wraz z rodziną. Po nauce w High School Music został powołany do wojska, ale trafił do wojskowej orkiestry i gdy wychodził do cywila dysponował niezłą techniką. W końcu lat 60. występował w New York Jazz Sextet i grupie Horace'a Silver'a.W 1969 r. znalazł się w zespole Dreams Micheala i Randy'ego Breckerów. Dzięki rosnącej popularności jazz-rocka zwiększał się także popyt na tak porywających perkusistów jak Cobham. Oprócz Dreams z jego gry korzystały inne formacje fusion uznawane za najlepsze i najbardziej wpływowe w całej historii tej muzyki, jak grupa Milesa Davisa oraz 'Mahavishnu Orchestra' Johna McLaughlina. W 1973 r. Cobham potwierdził swoją klasę także we własnym zespole jazz-rockowym, który w zmieniających się składach istnieje do dziś. W 1984 r. John McLaughlin zaprosił go do zreaktywowanej Mahavishnu Orchestra. Cobham także doskonałym technicznie perkusistą fusion, wzorem dla wielu młodych perkusistów. Jego często polirytmiczna gra, która szczególnie efektownie wypada w mało urozmaiconych ostinatiowych utworach jazz-rockowych.Smak i dążenie do muzycznego i estetycznego perfekcjonizmu, ale także dbałość o wirtuozerski efekt gry tworzą rzadko spotykaną u innych perkusistów fusion mieszankę. Cobham jest także wziętym pedagogiem i prowadzi warsztaty perkusyjne. Perkusista może też zaimponować talentem dydaktycznym i jego wiara w wyższe cele muzyki pozwala przypuszczać, że jego uczniowie technikę będą traktować jedynie jako środek do celu, a nie cel sam w sobie.

Francuski skrzypek Didier Lockwood należy z pewnością do elity jazzowej wiolinistyki. Wraz ze Stephanem Grappelli'm oraz Jean Luc-Ponty'm stanowią nie tylko o sile francuskiego jazzu, ale przede wszystkim o wybitnej roli, jaką w historii jazzu odgrywają wirtuozi znad Sekwany. Lockwood studiował grę na skrzypcach w klasycznym zakresie w Conservatoire de Musique de Paris, ale wrażenie, jakie wywarła na nim muzyka Johnny'ego Wintera i Johna Mayalla sprawiło, że porzucił naukę, by założyć ze swym bratem Francisem grupę jazz-rockową Magma. Po trzech latach okazało się, że Lockwooda bardziej frapują improwizacje Jean-Luc'a Ponty'ego (którego usłyszał w nagraniu Zappy "King Kong") niż jazz-rockowe schematy. Słuchał także innych skrzypków jazzowych: od Zbigniewa Seiferta po Stephane'a Grappelli'ego. To właśnie Grappelli jako pierwszy docenił talent Lockwooda i chętnie z nim koncertował. Pod koniec lat 70. Lockwood grał i nagrywał już z wieloma wielkimi europejskimi i amerykańskimi artystami ( jak Tony Williams, Gordon Beck, John Etheridge, Daniel Humair, Michał Urbaniak). W 1981 r. zrealizował album Fusion, który określił rodzaj wykonywanej odtąd przez Lockwooda muzyki: solidna, wywiedziona z rocka podstawa w postaci linii basu, pozostawiała wiele miejsca dla wykonywanych, na liczących 160 lat skrzypcach, z piorunującą szybkością improwizacji. Imponująca kariera Didiera Lockwooda znaczona jest więc nie tylko nagraniami i koncertami z wybitnymi jazzmanami (od M.Sterna, S.Gadda, P.Erskine) po koncerty z M.Petruccianim oraz D.Hollandem).Ale także ciekawymi, autorskimi pomysłami artystycznymi. Gra Lockwooda, to czerpanie z bogatej w tradycje francuskiej wiolinistyki oraz szukanie inspiracji zarówno w muzyce Coltrane'a ,jak i przebojach rocka, somooth jazzu i muzyki rozrywkowej.

Gitarzysta John Abercrombie po studiach w prestiżowym, bostońskim Berklee School of Music, gitarzysta John Abercrombie na cztery lata zakotwiczył się w popularniej grupie Johnny'ego "Hammonda" Smitha, gdzie miał możliwość poznania muzyki także od strony praktycznej. Dzięki niezwykłej biegłości technicznej i muzykalności wkrótce grywał z najlepszymi. Od przyjazdu do Nowego Jorku w 1969 r., w ciągu pięciu lat współpracował m.in. z grupą Dreams, Randy'egi i Michaela Breckerów,z Chico Hamiltonem (z którym wystąpił m.in. na festiwalu w Montreaux), Gilem Evansem i Gato Barbierim. Jednakże największy rozgłos przyniosła mu współpraca z formacją fusion Billy'ego Cobhama, Spectrum, w której w pełni wykazał się swą niepospolitą techniką i muzyczną wyobraźnią.W połowie lat 70. Abercrombie zaczął odkrywać nowy i zupełnie odmienny muzyczny świat. W założonym przez siebie trio Timeless starał się traktować fusion tak samo, jak kiedyś grupa Modern Jazz Quartet traktowała be-bop. Delikatna, wysmakowana muzyka zespołu cieszyła się sporym uznaniem zarówno krytyków, jak i publiczności. Kontynuacją Timeless była założona w 1975 r. grupa Gateway (z Dave'em Hollandem i Jackiem DeJohnette'em), która trzy lata później rozrosła się do kwartetu (m. in z Michaelem Breckerem). Mimo że w latach 80. Abercrombie był jednym z popularniejszych gitarzystów jazzowych, miał czas także na własne projekty, jak choćby duet Ralphem Townerem; jest również członkiem złożonego z samych gwiazd big-bandu, który zadebiutował o oryginalną wersją "Epitaph" Charlesa Mingusa. Abercrombie pozostaje jednym z najwszechstronniejszych i najbardziej utalentownych gitarzystów nowoczesnego jazzu.