Recenzje:

Większość zagranych podczas koncertów utworów znalazło się na płycie pod tym samym tytułem, którą przed sześciu laty upamiętnił stulecie urodzin autora "Porgy and Bess". Zdarzyły się jednak także niespodzianki i to one przesądziły o tym, że na końcu poderwałem się do owacji na stojąco.

TYGODNIK POWSZECHNY / Łukasz Tischner

Skład zespołu:

Herbie Hancock - piano
Richie Barshay - drums
Scott Volley - bass
Polish Symphony Orchestra
(feat. Robert Majewski,
Grzegorz Nagórski,
Piotr Wojtasik...)
Robert Sadin - conductor
Maciej Pawłowski - assistant

Herbie Hancock & Symphony Orchestra

Charakterystycznym elementem ERY JAZZU są realizowane z niezwykłą starannością i artystycznym wyczuciem tzw. projekty specjalne. Publiczność i krytycy niezwykle gorąco przyjęli dotychczasowe i niepowtarzalne na światowym rynku jazzowym przedsięwzięcia, które zostały zainicjowane w ramach ERY JAZZU. Takimi znamienitymi projektami specjalnymi okazały się m.in. koncerty saksofonisty Jana Garbarka i The Hilliard Ensemble prezentowane w największych świątyniach Polski, recital Al Di Meoli i Dino Salluzziego prezentujący nowe oblicze kompozycji Astora Piazzolli, wspólne koncerty Orkiestry Kameralnej Agnieszki Duczmal i gitarzysty Ala Di Meoli, niepowtarzalny międzynarodowy projekt " Penderecki...Jazz" , cykl recitali wybitnego saksofonisty Davida Murray'a z polskimi jazzmanami.

Tym razem Dionizy Piątkowski - dyrektor ERY JAZZU realizuje projekt, który z pewnością przejdzie do historii jazzu. Inspiracją stał się wspaniały album "Gershwin's Wold" nagrany przez Herbiego Hancocka z udziałem orkiestry symfonicznej oraz wybitnych gości : Kathleen Battle, Wayne'a Shortera, Joni Mitchell, Chicka Coreę, Stevie'ego Wondera. Wybitny pianista i kompozytor program z tej płyty w wersji koncertowej prezentuje tylko przy specjalnych okazjach. Wśród kilku majowych koncertów w prestiżowych salach Europy ( Oslo, Mediolan, Moskwa) Herbie Hancock zagra " Gerswhin's World " także dla polskiej publiczności (w warszawskiej Filharmonii Narodowej 20.05 oraz 21.o5 w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu). Wybitnemu pianiście towarzyszyć będą :perkusista Richie Barshay, basista Scott Colley oraz polska orkiestra symfoniczna prowadzona przez Roberta Sadina - dyrygenta i producenta albumu " Gershwin's World ".

Herbie Hancock (ur. w Chicago 12.04.1940 roku) jest jednym z najwybitniejszych pianistów, kompozytorów oraz innowatorów nowoczesnego jazzu. Na profesjonalnej estradzie zadebiutował w wieku 11 lat grając koncert fortepianowy Mozarta wraz z Chicago Symphony Orchestra, ale jako jazzman dała się poznać dopiero w latach sześćdziesiątych, kiedy przeprowadził się do Nowego Jorku i nawiązał współpracę z Blue Note Records. W 1963 roku zrealizował swój debiutancki album "Takin' Off", w którego nagraniu udział wzięli m.in. Dexter Gordon i Freddie Hubbard. Płyta prezentowała zdolnego pianistę, ale także ciekawego kompozytora. Standardami stały się m.in. utwory "Watermelon Man", "The Maze", "Blind Man". Interesujące były też kolejne albumy, " My Point Of View " oraz " Succotash ". Herbie Hancock znalazł się na początku lat sześćdziesiątych w centrum zainteresowania nowojorskiej elity jazzowej i chętnie był zapraszany do udziału w koncertach i nagraniach przez innych, wielkich muzyków: Sama Riversa, Wayne Shortera, Bobby'ego Hutchersona. Z innymi, np. z Tonym Williamsem, Ronem Carterem, i Freddiem Hubbardem realizował albumy firmowane własnym nazwiskiem ( np. " Maiden Voyage", " Empyrean Isles "). W 1963 roku zdolnym pianistą zainteresował się Miles Davis, który organizował swój legendarny już dzisiaj kwintet. W składzie grupy, która w połowie lat sześćdziesiątych wywarła znaczny wpływ na muzykę jazzową, znaleźli się: Wayne Shorter, Ron Carter, Tony Williams i Herbie Hancock. Wkrótce okazało się, że Miles potrzebował nie tylko doskonałych muzyków, którzy by perfekcyjnie realizowali jego pomysły, lecz także oczekiwał od nich własnej inwencji.

To właśnie w zespole Davisa pianista ( wraz z basistą Ronem Carterem i perkusistą Tonym Williamsem) stworzyli muzycznie nową kategorię dla jazzowej, nowoczesnej sekcji rytmicznej. To także dla zespołu Davisa Hancock skomponował ( dzisiaj wielkie standardy jazzu ): " Maiden Voyage", " Dolphin Dance ", " Cantaloupe Islands ", " The Sorcerer " , " Speak Like A Child ", " Madness ", " Riot ". W grupie Milesa Davisa muzyk po raz pierwszy zainteresował się fortepianem elektrycznym. Jedną z takich prób był jazz-rockowy album " In A Silent Way ", w którym fascynacje elektroniką stanowiły ciekawy, ale nie w pełni rozwinięty eksperyment. Hancock brał także wtedy udział w licznych sesjach dla Blue Note Records, ale coraz wyraźniej interesował się własną muzyką. W 1968 roku opuścił kwartet Davisa i założył własną grupę (z saksofonistą Joe Hendersonem) i niebawem wydał album o jazzowym i rhythm and bluesowym brzmieniu ( " Fat Albert Rotunda "). Jednak eksperymenty elektroniczne pochłaniają Hancocka coraz mocniej: decyduje się na konsekwentne wprowadzanie nowego brzmienia do swojej muzyki. Aby zrealizować takie koncepcje pianista założył, w 1968 r., własny sekstet. Wykonywanie własnego materiału w gronie takich muzyków jak Julian Priester, Buster Williams i Eddie Henderson sprawiło, że zespół ten wnet zyskał uznanie i popularność w rodzącym się wtedy jazz-rocku i fusion. Od 1969 r. Hancock używał elektrycznego fortepianu, oraz innych elektronicznych instrumentów klawiszowych, w tym syntezatorów. W 1973 r. lansował już tylko swój kwartetu, (z Benny'm Maupinem jako solistą). Zespół ten nadal wykonywał muzykę fusion, jednak coraz mocniej nakierowaną na przebojowe funky; pierwsza nagrana przez Hancocka z kwartetem płyta ' Headhunters ' została doskonale przyjęta przez publiczność i krytyków.