Recenzje:

Jarrett jest prawdopodobnie najwybitniejszym improwizującym pianistą świata. W Polsce nie występował od kilkunastu lat. No i gra jak natchniony. Czy można się dziwić, że nie chcieliśmy go puścić ze sceny? Najlepsze jazzowe trio świata zagrało koncert podzielony na dwa bloki, a potem jeszcze bisy, wyklaskane owacją na stojąco. Było bardzo pięknie...

GAZETA WYBORCZA / Olaf Szewczyk

Skład zespołu:

Keith Jarrett - piano
Gary Peacock - bass
Jack De Johnette - drums

Keith Jarrett Trio

W ramach cyklu koncertowego ERA JAZZU - 30 kwietnia w warszawskiej Sali Kongresowej polskiej publiczności zaprezentuje się -- legendarne trio Keith Jarrett - Jack DeJohnette - Gary Peacock. W tym roku Keith Jarrett został laureatem jednej z najbardziej prestiżowych nagród muzycznych - Polar Music Prize 2003, potocznie określanej , jako " muzyczny Nobel" .

Pianista KEITH JARRETT zaczął grać na fortepianie w wieku 3 lat. Bardzo wcześnie zaczął też komponować, a swoje trasy koncertowe z repertuarem złożonym z utworów klasycznych i własnych kompozycji odbywał jako zawodowy muzyk nie mając jeszcze jedenastu lat ! Studia muzyczne rozpoczął na początku lat 60. w słynnej Berklee School of Music; niebawem zaczął też prowadzić własne, autorskie zespoły. W połowie lat 60. zamieszkał w Nowym Jorku, gdzie usłyszał jego grę ( i następnie zaprosił do swego zespołu ) Art Blakey. U legendarnego lidera pozostał jedynie przez kilka miesięcy; wystarczyło to jednak by nadać swojej grze bardzo czytelne piętno indywidualności. W 1966 r. Jarretta zaproszono do kwartetu Charlesa Lloyda. Z zespołem tym odbył długie trasy po Europie, odwiedził też ZSRR i Daleki Wschód. Dzięki tej współpracy zaczął się także liczyć na scenie międzynarodowej. Pod koniec lat 60. odświeżył znajomość z instrumentami, którymi interesował się w dzieciństwie ( z wibrafonem, saksofonem i instrumentami perkusyjnymi). W 1969 r. dołączył do Milesa Davisa, grał przez pewien czas na organach, by niebawem grać w grupach Milesa na fortepianie elektrycznym. W ciągu dwóch lat pracy u Davisa znalazł czas, by nagrywać własne płyty ( m.in. wspaniale albumy z Charliem Hadenem, Deweyem Redmanem ). Po odejściu od Davisa powrócił do fortepianu akustycznego, zdobywając uznanie dla swej muzyki, którą określał mianem "universal folk music". Płyta "Facing You" z 1971 r. wywołała spore zainteresowanie w świecie jazzu:. To właśnie na tej płycie Jarrett pokazał po raz pierwszy znaną i charakterystyczną dla niego umiejętność błyskotliwego żonglowania stylami. Każdy z nich: country, folk, klasyka, blues, rock ukazano tu w subtelnej miniaturze. W konsekwencji Jarrett stał się kluczową postacią, zarówno w propagowaniu własnej muzyki, jak też w ukazywaniu drogi współczesnemu jazzowi. Charakterystycznym stało się nie tylko brzmienie wypracowane wraz z niemieckim producentem (Manfredem Eicherem i jego wytwórnię płytową ECM), ale przede wszystkim niepowtarzalna kolorystyka pianistyki Jarretta. Koncertował i nagrywał z Janem Garbarkiem, Jack'em DeJohnettem i Garym Peacock'em, ale często też powracał do solowej gry na fortepianie, oraz - okazjonalnie - na klasycznych organach piszczałkowych. Jako wybitny pianista - solista oraz improwizator stworzył nowy styl pianistyki jazzowej. Jego niezwykłe talenty improwizatorskie sprawiają, że potrafi dwoma długimi utworami wypełnić cały koncert. Punktem zwrotnym dla Jarretta był koncertowy zapis recitalu w Kolonii w 1975 roku (album "The Koln Concert"). Album ten pozostaje do dzisiaj jego najlepiej sprzedającym się dziełem i wybitnym osiągnięciem jazzowej pianistyki. Podobnie frapującą improwizatorską podróżą są albumy "Solo Concerts Bremen/Lausanne" oraz zestaw "Sun Bear Concerts". Solowe improwizacje Jarretta bynajmniej nie odciągnęły go od komponowania, tak więc napisał i nagrał utwory na fortepian z towarzyszeniem orkiestry smyczkowej ( " In The Light " oraz " The Celestial Hawk"). Rezultatem zainteresowań tymi formami muzycznymi, są włączone do repertuaru w latach 80. prócz produkcji solowych i występów z małymi grupami jazzowymi, także dzieła muzyki klasycznej. Trwałe związki Jarretta z ECM Records, pomogły w rozwoju jego osobowości. Poruszając się w standardowym jazzie (np. nagranie jego trio) równie doskonale odnajduje się w solowe improwizacji i muzyce klasycznej. Dzięki swej nienagannej technice wykonawczej i wykształceniu, z powodzeniem sięga do wszystkich obszarów jazzu, jak też wspaniale porusza się wśród klasycznych, europejskich form. Jest jednym z najbardziej olśniewających talentów improwizatorskich ,który cieszy się zarówno uznaniem krytyków, jak i jazzowej publiczności.

Pod koniec lat 50. GARY PEACOCK wyjechał do Niemiec, by grać w amerykańskiej orkiestrze wojskowej na fortepianie. W tym okresie zainteresował się kontrabasem i po opuszczeniu wojska pozostał przez wiele sezonów w Niemczech, by grać jazz z miejscowymi muzykami (np. z Albertem Mangelsdorffem i Atillą Zollerem). Akompaniował też koncertującym w Niemczech Amerykanom (np. saksofonistom Bud'emu Shankowi i Bobowi Cooperowi). W 1958 r. przeniósł się do Kalifornii, gdzie grał z Shortym Rogersem, Paulem Hornem i Paulem Bleyem. Z Bleyem pracował także po 1962 r. w Nowego Jorku, gdzie był aktywny na scenie awangardy jazzowej. Grał z Billem Evansem, Rhaasanem Rolandem Kirkiem, George'm Russellem, Roswellem Ruddem, Stevem Lacy'm i Albertem Aylerem ( z którym odbył szereg wspaniałych koncertów w Europie w 1964 roku). W połowie lat 60. oddał się studiom nad filozofią Wschodu i medycyną. Potem pracował krótko z Milesem Davisem, grał ponownie z Paulem Bleyem, wyjechał na studia do Japonii, by powrócić ( w 1972 r. ) na Uniwersytet Waszyngtoński i ... studiować biologię. W połowie lat 70. ponownie grał z P. Bley'em i Barrym Altschulem, a pod koniec lat 70 nawiązał współpracę z trio Keitha Jarretta ( i z perkusistą Jackiem DeJohnettem).Współpraca ta przyniosła mu uznanie i sporą popularność udowadniając, że mimo swych ultra awangardowych fascynacji dysponuje nienaganną techniką i wyrazistym dźwiękiem.