Recenzje:

Charyzmatyczna Holly Cole, wczorajszego wieczoru pokazała, że jest artystką najwyższej miary. Premierowy koncert "Tribute to Tom Waits", dedykowany utworom tego znakomitego artysty okazał się wydarzeniem jedynym w swoim rodzaju i wyjątkowym. Kanadyjka dała bowiem popis wokalistyki na najwyższym poziomie, co publiczność nagrodziła brawami, jakich Filharmonia nie słyszała bardzo dawno.

Kamila Czerniawska / Music Info


Kanadyjska wokalistka zmieniła szorstkie piosenki Toma Waitsa w zmysłowe ballady.Dlatego salę Filharmonii Narodowej wypełnili w większości znawcy jej repertuaru. Holly Cole zrobiła im prezent, śpiewając piosenki Toma Waitsa. Album "Temptation" właśnie jemu poświęcony jest uważany za jeden z najciekawszych w jej karierze.

Marek Dusza / Życie Warszawy

Skład zespołu:

Holly Cole - vocal
Aaron Davis - piano
John Johnson - sax
Marc Rogers - bass
Davide DiRenzo - drums

HOLLY COLE - Tribute to Tom Waits

Kanadyjska wokalistka Holly Cole już dzisiaj określana jest objawieniem artystycznym na miarę swojej rodaczki Diany Krall. Doskonale wykształcona (absolwentka prestiżowej bostońskiej Berklee School Of Music), piękna wokalistka z równą gracją porusza się w repertuarze wielkich jazzowych standardów, jak i popularnych przebojów muzyki rozrywkowej. W jej śpiewie dostrzec można fascynację stylistyką wielkich wokalistek jazzu - Dinah Washington,Sarah Vaughan i Betty Carter- ale Holly Cole nie stroni także od własnych, subtelnych,jazzowych interpretacji piosenek Joni Mitchell, Johnny'ego Nasha, The Beatles czy Toma Waitsa. To właśnie projekt "Tribute to Tom Waits" ? zestaw jazzowych interpretacji przebojów wybitnego amerykańskiego muzyka folk-rockowego przyniósł artystce laur Juno Award (kanadyjski odpowiednik Grammy Award), którym uhonorowano w tym samym sezonie także innych wybitnych artystów Kanady: Oscara Petersona, Leonarda Cohena i Dianę Krall. Amerykańskie i kanadyjskie media rekomendują zgodnie - Holly Cole to gwiazda na miarę talentu Diany Krall.

Nadzieja kanadyjskiej sceny muzycznej wychowała się w rodzinnym Halifax w kanadyjskiej Nowej Szkocji w rodzinie muzyków. Gdzie tradycje klasyczne, celtyckie, szkockie i elżbietańskie były na równo faworyzowane i pielęgnowane, co klasyka rocka, jazzu i muzyki rozrywkowej. Rozmiłowana w muzyce rodzina nie tylko uprawiała (tak popularne w wielu domach Kanady i Nowej Anglii) familijne muzykowanie, ale każdy zobligowany był także do nauki muzyki, gry na wybranym instrumencie a nawet edukacji w szkole muzycznej. Być może karierę dzisiejszej kanadyjskiej gwiazdy sprowokował Christoper, brat Holly, który jako pierwszy z rodziny dostał się do prestiżowej (i jazzowej) bostońskiej Berklee College of Music. Krótkie wypady Holly do brata i Bostonu rozbudziły ogromną pasję do jazzu, estrady oraz studenckiego, beztroskiego życia. Osłuchana nagraniami jazzu, zauroczona stylistyką oraz improwizacyjnymi możliwościami i technicznymi frazami odkrywa, że bliższa jest jej fascynacja jazzowym śpiewem, niż przykładne ogrywanie mentorów europejskiej klasyki. Holly nie zaprzestając ćwiczeń nad miniaturami Mozarta, sonatami Beethovena i piosenkami Schuberta, coraz częściej sięga po repertuar wielkich jazzowych wokalistek: Sarah Vaughan, Dinah Washington, Betty Carter, Niny Simone a nawet Anity O' Day. Jej pierwsze próby wypadają niezwykle sugestywnie oraz autentyczne i nic nie jest już w stanie zapanować nad jej jazzową karierą. Koncerty w klubach i na kampusie Berklee School of Music, krótkie wypady do Nowego Jorku oraz Toronto stają się zaczątkiem własnej muzyki, stylistyki oraz pomysłem na stały zespół. Już na początku lat dziewięćdziesiątych zakłada swoje autorskie The Holly Cole Trio z rewelacyjnym basistą Davidem Piltchem oraz pianistą - wirtuozem Aaronem Davisem. Doskonale wpasowany głos Holly brzmi autentycznie i szczerze, wspaniale osadzony w subtelnych frazach fortepianiu i kontrabasu. Stylistykę tę utrzyma wokalistka przez wiele sezonów i stanie się ona oczywistą manierą artystki a dwaj muzycy staną się dla tej stylistyki najdoskonalszą brzmieniową strukturą. Zrealizowane w jazzowej konwencji pierwsze, ważne albumy artystki ("Girl Talk" oraz "Blame It On My Youth"), a zwłaszcza "Don't Smoke In Bed" z przepiękną balladą "I Can See Cleary Now" Johnny'ego Nasha natychmiast pozycjonują młodą wokalistkę na szczycie kanadyjskiej sceny muzycznej. Nagroda Juno Award 1994 (kanadyjski odpowiednik amerykańskiej Grammy) dla najlepszego albumu jazzowego i laur najlepszej wokalistki jest tylko konsekwencja zachwytów krytyków i publiczności.